Kindercarnaval in Rincon

Wij zaten in Rincon eerste rang toen de stoet van de kindercarnaval langs kwam. Om drie uur zouden ze beginnen en al vanaf 12 uur begonnen mensen hun klapstoeltjes in onze straat en de andere straten in het centum op te stellen. Precies om vier uur kwam de stoet dan eindelijk langs.

Jan Jaap en Ingel zitten eerste rang. Reina Hubentut, de jeugdcarnavalskoninging.

Er waren schattige kleine kindjes in kleurrijke kleertjes.

En een 'oude Egyptenaren-fantasie' met vooraan een ontzettend enthousiast jongetje.

De hele stoet bestond uit 3 wagens met drie groepen kinderen er achteraan. Ze zijn twee keer langs gekomen. De tweede keer, om half 6, waren de kindjes wel een stuk moeier!

Groetjes, Maaike

Te land, ter zee en in de lucht

De natuur is heel bijzonder op Bonaire. Over de berg, op 5 minuten rijden ligt Karpata, een oud landhuis aan zee. Hier ga ik elke dag zwemmen. Met de snorkel op spring ik in het helder blauwe water en gelijk zijn allerlei soorten vissen te zien: kleine rood/zwarte of de blauwe papagaaivis of het rustige koffervisje. En zo nog tientallen soorten met alle kleuren van een schilderspalet. Allemaal vissen die van het koraal leven. Nu en dan zie ik een baracuda, de boos kijkende roofvis, die me bespiedt alsof ik een concurrent ben. Laatst zag ik een schildpad onder me zwemmen. Dat is toch wel bijzonder om te zien, het lijkt net een brede platte vogel die door het water vliegt. Me zo heerlijk door het water bewegen is ook een meditatief moment van de dag. Regelmatig zie ik een zeearend die vlakbij op een rots zit te peinzen over zijn volgende maaltje.

En het land. In de omgeving van Rincon zijn verschillende wandelpaden door de bossen en de grotendeels verlaten kunukus (boederijen).De route bij Dos Pos heb ik nu driemaal gelopen in het afgelopen jaar. En elke keer ben ik weer onder de indruk, er is zoveel te zien, aan bomen, vogels, bloemen en dan weer prachtige rotspartijen en open stukken met meterslange cactussen. En je komt de `big five`van Rincon tegen: de wilde varkens, geiten, ezels, leguanen en flamingo's. De bomen worden niet zo hoog als in een nederlands bos, maar de variatie is zo veel, zo veel groter hier. Ook groot verschil tussen twee seizoenen, nu is het regentijd en is het heel groen overal. Vanaf februari begint de droge tijd dan is het een stuk kaler, maar ook dan is er veel te zien in het bos met de verschillende kleurrijke vogels, de cactusvruchten en bomen die dan pas bloeien.


Troepiaal, Suikerdiefje en Twee Lora's.

In de lucht. De lucht is heerlijk schoon allereerst. En er is altijd het heerlijke verkoelende windje van de noord-oostpassaat. De huizen worden op de wind gebouwd, zodat door het huis een natuurlijke koeling waait.

Er is nog zoveel te zien met de bijzondere natuur van Tanki di Onima, Lac, Washington-Slagbaai, Goto-meer etc. Bonaire is een groot natuurpark. Wij zijn het aan het ontdekken.


Groet, Jan Jaap

P.S. Vandaag hebben we twee berichten geplaatst. Zie hieronder het tweede bericht!

In één week: verblijfsvergunning, huis en auto!

Sédula

Dinsdag hebben we onze Sédula gekregen, een Antilliaanse verblijfsvergunning, waarmee we een bankrekening kunnen openen en andere dingen kunnen regelen. We kunnen als we het land binnenkomen via de korte rij, voor 'autochtonen'. En bij sommige attracties krijgen we korting.

We moesten naar Bevolking, waar een mevrouw onze papieren weer nakeek. Uiteindelijk lag haar hele bureau en ook haar bureaustoel onder de papieren. Maar toen ze alles bekeken had en ook in een computerbestand gezocht had, was het oké en mochten we weer naar Emigratie, en daar een kopie van onze ziektekostenverzekering inleveren. Dat hadden we dus niet bij ons, dus een paar dagen later kwamen we terug. Toen we dat hadden ingeleverd gingen we weer naar Bevolking, waar we zowaar onze Sédula kregen, met een verse pasfoto erop, die life werd genomen door de mevrouw achter de balie. Dit wist ik niet, dus ik baalde omdat mijn haar niet goed zat! Maar uiteindelijk viel het allemaal mee en nu hebben we allebei een Sédula ter grootte van een bankpasje, en dat is onze verblijfsvergunning (Ingel heeft er geen, kinderen hoeven dat niet, blijkbaar). Al met al is het ons dus in twee maanden gelukt. Dat is redelijk snel, van ander mensen en op internet hoorden we horrorverhalen over 6 maanden wachten!

Een eigen huis

Het huis aan de Kaya Utrecht (zie ook het weblog-bericht van 10 januari) is binnenkort echt van ons! We kunnen het nu huren, tot het kavel officieel kadastraal gesplitst is. Dat moet uiterlijk eind maart rond zijn.

Het was uiteindelijk allemaal toch nog best spannend, want we hoorden een tijd niets van de verkopende makelaar. We zijn blij dat we er dit weekend in kunnen.

Een eigen auto

Na twee maanden huren, en daarbij steeds wisselen van auto, hebben we nu een eigen auto gekocht. Het is een Suzuki Grand Vitara geworden. Eén van de weinige auto's waar Jan Jaap goed in kan rijden, waarbij er dan ook nog iemand normaal achter hem kan zitten. Verder is het ook een veilige auto, met 4wheel drive, waarmee je overal op het eiland kan komen.

Hieronder een foto van de Grand Vitara. Het is een aanslag op ons budget, maar we zien het als een diepte-investering. Hij is hier wel bijna de helft goedkoper dan in Nederland.

Nu moet ik maar echt snel werk vinden!

Groetjes, Maaike

De verjaardagen zijn alweer voorbij!

Efficiënt als we zijn, hebben we al onze verjaardagen nu al achter de rug: Ingel op 4 januari, ik 10 januari en Jan Jaap 12 januari. Over Ingel heb ik hieronder al geschreven. Met mijn verjaardag zijn we wezen lunchen bij Brasserie Grandi, een tentje in het centrum, waar je lekker 'Hollands' kan eten: patatjes, kroketten, salades. De eigenaressen en serveersters zijn allemaal Nederlands. Ook wel weer eens lekker!
Met de verjaardag van Jan Jaap zijn we nog chiquer gaan eten: bij Harbour Village. We waren er al eens geweest, want John S. van Tauw logeerde daar. Het is een heel mooi hotel, met veel luxe appartementen aan een mooi strandje met uitzicht op Klein Bonaire (een eilandje aan de kust). De tuin is ook heel mooi aangelegd. Eerst moesten we aan de beveiliging vragen of we binnen mochten. Hij belde het restaurant en het mocht. Het restaurant is naast het strand, op een zogenaamd 'gestrand' schip. Toen we gingen zitten zagen we een groepje vogeltjes, heel tam, en ook vier leguanen! Deze hoorden allemaal bij het restaurant: ze waren een tijd geleden aan komen lopen en omdat de toeristen het leuk vinden, mogen ze blijven. We hebben de leguanen stukjes brood en blaadjes sla gevoerd. Ingel vond het wel een beetje eng "Ze mogen me niet opeten!" riep hij. Maar aan de andere kant wilde hij ze ook wel voeren! De kelner zei dat we de leguanen ook mochten aaien. Dat lieten we ons geen twee keer zeggen. Ze voelen raar: een beetje stroef. Je voelde ook de dikke buik. Ja, zei de kelnder verlekkerd, nu zit er lekker veel vlees op. Vooral de 'dijbenen' en het begin van de staart zijn heel lekker!
Helaas hadden we net die dag ons fototoestel vergeten!
Jan Jaap en ik hebben elkaar nog geen kadootjes gegeven, dat komt nog. Maar het grootste kado hadden we al gekregen: het bericht dat mijn ouder in februari op bezoek komen! Daar zijn we heel erg blij mee. Een ander groot kado kwam van Harry, een goede vriend van Jan Jaap: hij had een doos vol kerstafleveringen van allerlei tijdschriften opgestuurd: o.a. Viva, Flair, Libelle, Margriet, Vrij Nederland, Elsevier, HP en een Kerstmis Kleur- en speelboek voor Ingel. Heerlijk!
Groetjes, Maaike

Een eigen huis!

We zijn bezig een eigen huis te kopen. Het huis staat in de wijk Hato, op 5 minuten rijden van het centrum van Kralendijk, 2 minuten van de school van Ingel en 15 minuten van Rincon. Het is een rustige wijk, met Bonairiaanse, Nederlandse en Amerikaanse mensen uit de 'middenklasse'. De meeste huizen zijn redelijk groot en de percelen zijn ook best ruim. Wij hebben een in verhouding klein huisje, maar wel nieuw, dus er hoeft weinig aan te gebeuren. En hoe kleiner, hoe minder schoon te maken! Het is een heel schattig huis, in Bonairiaanse stijl en kleur. We willen er later een veranda aan laten bouwen en de tuin is nu helemaal kaal. Daar willen we veel (fruit-)bomen en struiken in zetten.

Zie hier de foto's (van de website van de makelaar):




Hopelijk kunnen we begin februari al verhuizen! We zijn er heel blij mee. Wonen in Rincon is ook heel erg leuk, maar de weg naar Kralendijk is best gevaarlijk. Er zijn veel kuilen in de weg, waardoor de auto's niet altijd op hun eigen weghelft blijven. Ook zijn er een aantal onoverzichtelijke bochten. Op zich niet erg, want dat haalt de vaart er een beetje uit, maar veel mensen snijden de bochten af, waardoor ze ook ineens op onze weghelft kunnen zitten. We hebben de afgelopen tijd ongeveer één keer per week een gevaarlijke situatie meegemaakt op die weg. Toch wel veel! En nu Ingel in Kralendijk naar school gaat, rijden we die weg dagelijks.


School
Over school gesproken! Ingel zit op dit moment voor de vierde ochtend op De Pelikaan. Het gaat erg goed. Meester Mychel en juf Nori (Pabo-stagiaire uit Deventer!) zijn erg aardig en Ingel vertelde dat hij met een paar kindjes al heeft gespeeld. 's Morgens vroeg zegt hij altijd dat hij naar school wil. Een goed teken dus.


Wandelen
Dinsdagmiddag zijn Jan Jaap, Ingel, Fred en ik gaan wandelen in de omgeving van Rincon. Er zijn een aantal routes uitgezet, door heel mooie gebieden. We liepen de 'roze route': rotsblokjes en plekken op boomstammen waren roze geverfd om de route aan te geven. We liepen over de helling van een heuvel, af en toe onder bomen door, dan was het even heerlijk koel. Toen kwamen we bij een rotswand, waar ook een bijennest zit. We hebben wel een uur gewandeld, Ingel hield het ook heel goed vol. Ik vond het heel leuk om te doen, zou nu graag een paar keer per week zo'n wandeling willen lopen. Ik heb nooit gedacht dat ik dit ooit zou zeggen, maar ik mis het om te bewegen! In Nl. fietste ik natuurlijk heel veel, maar hier bijna niet, dat is te gevaarlijk. En zwemmen doe ik toch ook niet zo vaak. Wandelen is dan heerlijk. Maar op de terugweg naar de auto viel ineens de zool van mijn mooie Lowa-wandelschoen! Nu dus maar op zoek naar stevige gymschoenen. Echte wandelschoenen zijn op Bonaire niet te krijgen.

Hierbij wat foto's van de wandeling:

Je ziet de witte honingraten hangen!


Onze spullen uit Nederland zijn aangekomen
De spullen van 'de boot' zijn aangekomen. Af en toe zeiden we dingen als: "waar is de kurketrekker? Op de boot!" Mensen dachten dat we een boot hadden, maar we bedoelden het grote schip met de container waarin o.a. onze spullen zaten. Voor de kerst was de container al aangekomen, maar het moest toen nog door de douane, en dat werd dus pas in het nieuwe jaar! Afgelopen vrijdag mochten we een handtekening zetten bij de douane en toen konden we onze spullen ophalen. We hadden toen nog geen vrachtwagen geregeld, maar konden al een paar dozen ophalen met onze eigen (huur)auto. Toen hebben we vooral dozen met boeken uitgezocht. Heerlijk om weer te kunnen lezen! Maandagmiddag kwam er een vrachtwagentje met vier mannen, die alles binnen 20 minuten inlaadden en in Rincon ook weer zo snel uitlaadden! En nu kunnen we rustig gaan uitpakken. Heerlijk! Een deel laten we natuurlijk in dozen zitten, tot we in ons eigen huisje kunnen.













Groetjes, Maaike

Ingel is alweer vier!

Vanmorgen vroeg klom Ingel in ons bed en viel gelukkig weer in slaap. Om 7 uur werden we weer wakker en gingen we verjaardagsliedjes zingen voor Ingel. Daarna kreeg hij zijn 'verjaardagskroon' op, met de Giraf, die we met kerst van Rita hebben gekregen. Hij loopt al sinds kerst met die kerstkaart rond.

Eerst ging Ingel naar de creche, voor de laatste keer, en bij de lunch kreeg hij zijn eerste kadootje, van Oma en Opa.

's Middags moest Jan Jaap even weg. Ingel speelde met de treinbaan en met zijn step (giseren hebben we een paar dingen uit onze container opgehaald!) Toen werd Ingel gebeld door Saar, een hele leuke verrassing!

En toen was JJ terug, tijd voor taart en de rest van de kadootjes!

Gelukkig nieuwjaar!

Nieuwjaar hebben we met zijn drieën thuis gevierd, dus middenin het dorp. Ingel is overal doorheen geslapen. Jan Jaap en ik waren bang voor heel veel vuurwerk. Al dagenlang werd er namelijk geknald en we hadden gehoord dat het met oud en nieuw nog heftiger zou zijn. Dat viel allemaal reuze mee! Eerst hebben we een stukje gezien van Schreeuwstorm van Youp van 't Hek op BVN. Was redelijk. Daarna lekker gaan lezen en een paar vieze vette oliebollen gegeten. Het was al snel weer rustig, maar om half 2 werd er ineens weer heel veel afgeschoten. Volgens mij van de vuurwerkverkoper tegenover ons: die moest van zijn voorraad af!
Verder waren er de afgelopen dagen heel harde knallen, het klonk als carbid.

Straks gaan we nog een nieuwjaarsduik maken, met erwtensoep en worst! Dat is dan voor het eerst in mijn leven! Met deze temperatuur durf ik dat wel.

Voor Corine en de andere dierenliefhebbers twee filmpjes van ezels die we onderweg tegenkwamen.

Op de valreep heeft Jan Jaap nog één van onze mooiste foto's van 2007 geschoten: van Onima, de oude plantage naast Mangazina di Rei. Er is een grote 'tanki' op de plantage, dat betekent een wateropvang waarmee de planten geïrrigeerd werden.


Groetjes, Maaike.